تبعات گسترش موسیقی مردم پسند - وبلاگ بهداشت و سلامت

به گزارش وبلاگ بهداشت و سلامت، هشتاد و چهارمین فصلنامه موسیقی ماهور به مدیریت محمد موسوی و سردبیری ساسان فاطمی با محورهای مختلف از جمله نحوه آموزش خوانندگان در مواجهه با شعر در دسترس مخاطبان نهاده شد.

به گزارش گروه فرهنگی وبلاگ بهداشت و سلامت، هشتاد و چهارمین فصلنامه موسیقی ماهور به مدیریت محمد موسوی و سردبیری ساسان فاطمی با محورهای مختلف از جمله نحوه آموزش خوانندگان در مواجهه با شعر در دسترس مخاطبان نهاده شد. ساسان فاطمی، محمد موسوی، بابک خضرایی، آرش محافظ، سعید کردمافی اعضای هیات تحریریه این فصلنامه را تشکیل می دهند.

در شرح این شماره آمده است:

این شماره فصلنامه با مقاله ای شروع می گردد درباره منظومه قرقیزیِ ماناس، نوشته کارْل رایخل، که به انتقالِ این حماسه به نسل های جوانِ قرقیزی و نقشِ مهمِ آن در ایجادِ هویتِ فرهنگیِ قرقیزها می پردازد. مؤلف، پس از نگاهی تاریخی به این حماسه و مقایسه آن با حماسه های زنده دیگر، نحوه آموزشِ خوانندگانِ آن و بعضی جنبه های شعریِ این منظومه را مورد توجه قرار می دهد.

مقاله بعدی تأملات متأخرِ ساسان فاطمی است بر طبقه بندیِ موسیقی ها به کلاسیک، مردمی و مردم پسند و نیز بر مفهومِ فرهیختگی چندپاره که از چندی پیش، در ارتباط با تأثیراتِ فرهنگِ مردم پسند، اینجا و آنجا آن را مطرح نموده بود. در این تأملات، او به بعضی از بازخوردهایی که مطالبِ پیشینش در این باره برانگیخته بود پاسخ می گوید و می کوشد بعضی مسائل دیگر، به خصوص در آنچه به گسترش موسیقی مردم پسند و تبعاتِ آن در دوره معاصر مربوط می گردد و به گفته خودش، تا کنون کمتر به آنها پرداخته بود، را به طورِ روشن تری بیان کند.

سعید ابراهیمی در مقاله بعدی به آنالیز حیات اجتماعیِ سه تار از دوره قاجار تا امروز پرداخته و پس از مطالعه تأثیر عوامل مختلف، مثل صنعت ضبط، تأسیس رادیو، تأسیس کلاس های آموزش موسیقی، توجه به شکلِ ظاهریِ ساز و غیره، به این نتیجه می رسد که این ساز از عاملی کنش گر به ابزاری صرفاً کنش پذیر تبدیل شده است.

در بخشِ یادداشت های پراکنده این شماره دو مطلب داریم؛ یکی از مهدی فراهانی که، در پیِ انتشار مقاله خودش در دو شماره پیشِ فصلنامه درباره آقاعلی اکبر فراهانی، مطالب تازه ای در این خصوص یافته است و دیگری از عسکر بهرامی، درباره طبلِ باز، که شاهدی دیگر بر شواهدِ مقاله ای که خودِ او برای شماره گذشته فصلنامه از نیکُنُرُف ترجمه نموده بود اضافه می نماید.

در بخشِ مفاهیم بنیادین، مقاله ای از اودو ویل ترجمه شده است که مؤلف در آن می کوشد، ضمن زیرسؤال بردنِ ضرورتِ استفاده از نغمه نگاریِ رایجِ غربی در قوم موسیقی شناسی، به نقد از آن بپردازد و پس از مروری تاریخی بر مراحلِ رشدِ نغمه نگاریِ غربی و تأثیرِ آن بر شکل دهیِ فرم های موسیقیِ غربی، نشان دهد که چگونه ممکن است تحلیلِ موسیقی های شفاهی و غیرِغربی بر اساسِ نت نوشت به سوء تفاهم هایی درباره واقعیتِ این موسیقی ها منتهی گردد.

مینا و میترا هرندی، در بخشِ گزارش ِ این شماره به بیست ونهمین جشنواره موسیقیِ رودُلشتاتِ آلمان، که خودِ آنها ازجمله شرکت کنندگانِ آن بوده اند، پرداخته اند و ضمن معرفی تاریخچه و اهدافِ این جشنواره، گزارشی از نحوه برگزاریِ سال جاریِ آن، معرفیِ گروه ها و افرادِ شرکت کننده در آن و موضوعاتِ مطرح شده در بخشِ پژوهشیِ آن ارائه می دهند.

در این شماره دو مصاحبه داریم که به نحوی می توانند با یکدیگر مرتبط باشند. یکی با جمشید شمیرانی، استاد تمبکی که از سال ها پیش در فرانسه اقامت دارد و دیگری با ژان دورینگ، محقق شناخته شده فرانسوی که درباره موسیقی های ایران و آسیای میانه تحقیقاتِ وسیعی انجام داده است. هردو شخصیت، به نوعی، سوای تمام فعالیت های هنری ـ علمیِ ارزشمندِ دیگرشان، به مدتِ چند دهه نقش سفیر موسیقی کلاسیک ایرانی در غرب را ایفا نموده و هرکدام به گونه ای با تحولِ عظیمِ حیاتِ موسیقاییِ ایران که با ظهور مرکز حفظ و اشاعه موسیقی سنتی شروع شد همراه بوده اند.

در بخشِ نقد، مقاله ای از جولین هُرتُن ترجمه نموده ایم درباره نقدِ تحلیلِ موسیقی از سوی هوادارانِ جریانِ نقدی که بر ارجحیتِ تمرکز بر گفتمان های فکری ـ فرهنگی تأکید دارند. مؤلف، در این مقاله، بیشترین کوشش خود را مصروفِ این نموده است که نشان دهد هوادارانِ این نوع نقد، که اصولاً از منتقدانِ مدرنیته اند و مبانیِ فکریِ خود را از گرایش های پسامدرنیستی می گیرند، تعریف و تصورِ نادرستی از خودِ مقوله پسامدرنیسم دارند و سپس نتیجه می گیرد که نقدِ آنها ناگزیر گرفتارِ زنجیره ای سرانجام ناپذیر از تحلیلِ گفتمان ها می گردد.

هشتاد و چهارمین شماره از فصلنامه موسیقایی ماهور به مدیر مسئولی محمد موسوی و سردبیری ساسان فاطمی با قیمت 40 هزار تومان در دسترس مخاطبان نهاده شده است.