15 بازیگر عظیم که در فیلم های کریستوفر نولان درخشیدند - وبلاگ بهداشت و سلامت

به گزارش وبلاگ بهداشت و سلامت، طی دو دهه گذشته، کریستوفر نولان یکی از پیشروترین کارگردان های هالیوود بوده است و همیشه با هر فیلمی که ساخته است، هواداران را به دو قسمت موافق و مخالف تقسیم کرده است. نولان همیشه به اسم کارگردانی که ایده های پیچیده و عظیم را به فیلم تبدیل می نماید، شناخته می گردد. نولان را کسی می دانند که بیش از هر چیز دیگر به جلوه های ویژه بصری و میدانی فیلم هایش و به تصویر کشاندن غیرممکن ها اهمیت می دهد، اما اگر بیشتر به کارنامه او دقت کنید، در می یابید که او همیشه سلیقه خاصی در انتخاب بازیگر داشته است و همیشه آن ها را به نحو خوبی هدایت کرده است و فیلم هایی که ساخته را تبدیل به یکی از فیلم های خوب کارنامه هنری بازیگرانی که در آن ها حضور داشته اند، کرده است.

پیش از این که به فهرست زیر بپردازیم، اشاره ای می کنیم به برخی از بازیگرانی که در فیلم های نولان درخشیده اند، اما به این فهرست نرسیده اند؛

• لوسی راسل در تعقیب (Following)
• جو پانتولیانو در یادگاری (Memento)
• کری-ان ماس در یادگاری
• نیکی کت در بی خوابی (Insomnia)
• پال دولی در بی خوابی
• اندی سرکیس در پرستیژ (The Prestige)
• دیوید بویی در پرستیژ
• مایکل کین در بتمن شروع می کند (Batman Begins)
• آرون اکهارت در شوالیه تاریکی (The Dark Knight)
• مگی جیلنهال در شوالیه تاریکی
• ماریون کوتیار در تلقین (Inception)
• تام هاردی شوالیه تاریکی برمی خیزد (The Dark Knight Rises)

در فهرست زیر 15 بازیگری را مرور می کنیم که برترین نقش آفرینی ها را در فیلم های نولان از خود نشان داده اند:

15. گری اولدمن در شوالیه تاریکی (The Dark Knight)

• محصول: 2008
• سایر بازیگران: کریستین بیل، هیث لجر
• امتیاز راتن تومیتوز: 94 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 84 از 100

اولدمن یکی از آن بازیگرانی است که در سه گانه بتمن نمی توان او را ستاره ای پردرخشش نامید، اما اگر او را از این سه گانه حذف کنید، قطعا جای خالی او را به شدت احساس خواهید کرد. بیش از دو قسمت دیگر، در شوالیه تاریکی است که گری اولدمن و جیمز گوردون دیده می شوند؛ جایی که آن ها به یاری بتمن می آیند تا بتواند با ابرشروری به نام جوکر مبارزه کند.

اولدمن کارآگاهی باتجربه و آرام است. او در ابتدا چندین بار از جوکر حقه می خورد و یکی پس از دیگری بازی ها را به او می بازد، اما در نهایت یکی از کلیدی ترین نقش ها را برای شکست دادن او ایفا می کند. او مردی معمولی است که نه به میزان بتمن قوی است و نه به میزان یک شهروند معمولی بی اطلاع. او تا حدی که می تواند خودش و حتی خانواده اش را اذیت می کند تا بتواند از شهر محافظت کند. او یک ابرقهرمان نیست، اما یک قهرمان است.

14. لئوناردو دی کاپریو در تلقین (Inception)

• محصول: 2010
• سایر بازیگران: تام هاردی، ماریون کوتیار
• امتیاز راتن تومیتوز: 87 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 78 از 100

بر کسی پوشیده نیست که نقش آفرینی دی کاپریو در تلقین نه تنها برترین نقش آفرینی کارنامه او نیست، بلکه حتی برترین نقش آفرینی فیلم هم نیست و با این حال نمی گردد او را کنار گذاشت، چراکه او لئوناردو دی کاپریو است. او ستون اصلی فیلم است و تمام داستان را به پیش می برد. دی کاپریو در چندین عالم حقیقت و رویا جابه جا می گردد و پیروز می گردد که با پیروزیت شخصیت پیچیده و چند لایه کاب را به ثمر برساند.

او با کوتیار رابطه درستی برقرار می کند و آن ها پیروز می شوند به همراه یکدیگر یکی از برترین زوج های فیلم های نولان را تشکیل دهند. دی کاپریو یکی از آن چهره هایی است که اگر در تلقین نبود، بی شک فیلم نمی توانست تا این میزان دیده گردد.

13. ان هتوی در شوالیه تاریکی برمی خیزد (The Dark Knight Rises)

• محصول: 2012
• سایر بازیگران: کریستین بیل، تام هاردی
• امتیاز راتن تومیتوز: 87 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 78 از 100

زنان در فیلم های نولان نقش های خیلی پررنگی ندارد، اما طی مرور کارنامه او به چند استثنا هم برمی خوریم که یکی از آن ها ان هتوی در نقش سلنا کایل شوالیه تاریکی برمی خیزد است. ان هتوی با کنار زدن کیرا نایتلی، جسیکا بیل، کیت مارا، چارلوت رایلی و گما ارترتون توانست این نقش را به دست بیاورد و همچون هیث لجر، بازیگری نبود که طرفداران از ابتدا با آغوش باز او را در نقش زن گربه ای بپذیرند، چرا که شخصیت اجتماعی او به خوبی کسانی مانند میشل فایفر، ارتا کیت و هیل بری که پیش از این در نقش زن گربه ای حاضر شده اند، نبود، اما همین شبیه نبودن او به کسانی که پیش از او این نقش را ایفا نموده اند، تبدیل به یکی از نقاط قوت شخصیتی شد که هتوی آن را آفرید.

نولان، سلنا کایل و رابطه او با بتمن را به چیز تازهی تبدیل می کند و این شخصیت تبدیل به شخصیتی به کلی متفاوت از پیشینیانش می گردد. هتوی با پیروزیت دو وجه مختلف کایل را در مقابل دوربین نولان شکل می دهد؛ ابتدا دزدی نابغه و بعدتر انسانی دلسوز و باوجدان. شوالیه تاریکی برمی خیزد برترین نقش آفرینی بیل در سه گانه بتمن نیست و این هتوی است که بیش از همه دیده می گردد.

12. مایکل کین در شوالیه تاریکی برمی خیزد

• محصول: 2012
• سایر بازیگران: کریستین بیل، تام هاردی
• امتیاز راتن تومیتوز: 87 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 78 از 100

در سال هایی که به نظر می رسید کارنامه هنری مایکل کین به غروب خود نزدیک می گردد، او به طور غیرمنتظره ای تبدیل به یکی از بازیگران اصلی نولان شد؛ او از بتمن شروع می کند، در تمام هشت فیلم نولان حضور داشته است و همیشه خودش را به اسم بازیگر مکملی قابل اعتماد ثابت نموده است. همه نقش آفرینی های او قدرتمندند، حتی نقش آفرینی های کوتاهی مانند تلقین، اما شاید بتوان گفت برترین ساعات نقش آفرینی کین در فیلم های نولان، در شوالیه تاریکی برمی خیزد رقم می خورد.

از بین تمام روابط مختلفی که بروس وین طی سه گانه بتمن نولان با انسان های مختلف برقرار نموده است، هیچ کدام آن ها به قدرتمندی رابطه او با آلفرد نیست؛ کسی که برای وین نزدیک ترین نماد به پدر است، چرا که او را عظیم نموده است و به والدینش قول داده است که به خوبی از او محافظت کند. آلفرد چندین بار با تمایل بروس به فدا کردن خود و نجات گاتهام گلاویز شده است و حتی چندین بار برای منصرف کردن بروس، جان خود را به خطر انداخته است.

این حس پدرانه آلفرد در شوالیه تاریکی برمی خیزد به اوج می رسد؛ جایی که آلفرد دیگر نمی تواند درهم ریختن و شکستن بروس را نظاره کند و هرچه هم چون یک پیر دانا او را نصیحت می کند، فایده ای ندارد و در نهایت تصمیم می گیرد بروس را ترک کند. وقتی که او تصمیم خود مبنی بر ترک بروس را اعلام می کند و همزمان محتوای نامه ریچل را که از مدت ها پیش از او مخفی نموده بود را فاش می کند، خودش را از چشم بروس می اندازد، اما این عمل را با این هدف به انجام می رساند که ارباب وین را دوباره به روی پای خودش بازگرداند، عملی که نتیجه هم می دهد.

11. تام هاردی در تلقین

• محصول: 2010
• سایر بازیگران: لئوناردو دی کاپریو، ماریون کوتیار
• امتیاز راتن تومیتوز: 87 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 78 از 100

اگرچه تلقین نولان یکی از فیلم های خوبه چند دهه اخیر سینما است، با این حال برخی از شخصیت های فیلم کاملا اضافی و غیرواقعی هستند. مثلا به نقش جوزف گوردون لویت پیر نگاه کنید؛ کسی که تقریبا هیچ کاری برای انجام دادن و هیچ نقشی برای بازی کردن ندارد، یا الیوت پیج؛ کسی که برده اطلاعت اش است.

تام هاردی اما نقش جعل نماینده را در تیم رویای دی کاپریو ایفا می کند. هاردی دو سال پیش از تلقین با فیلم برانسون (Bronson) نیکلاس ویندینگ ریفن توجه هالیوود را جلب کرد، اما در تلقین بود که با یک نقش آفرینی متفاوت در شخصیتی متفاوت از سایر شخصیت های کارهای نولان، توانست خودش را به اثبات برساند؛ شخصیتی موذی، بامزه و تا میزان ای مجذوب نماینده.

هاردی شخصیت خود را به گونه ای زنده می کند که با این که چیز زیادی از گذشته او نمی دانیم، به نظر می آید همه او را می شناسیم؛ او مردی است که از دانشگاه اخراج شده است، شکست های عشقی خود را خورده است، ایمانش به انسان ها را از دست داده است و با وجدان اندکی که درونش زنده مانده است، در راستا کاب قرار گرفته است. هاردی با وجود حضور کوتاهش، چیز زیادی برای ارائه دارد. این یکی از آن نقش آفرینی های رنگارنگ و مجذوب نمایندهی است که به میزان کافی در فیلم های نولان وجود ندارد و می گردد شخصیت های بیشتری با چنین ویژگی هایی را در فیلم های او دید.

10. ربکا هال در پرستیژ (The Prestige)

• محصول: 2006
• سایر بازیگران: هیو جکمن، کریستین بیل
• امتیاز راتن تومیتوز: 76 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 66 از 100

یکی دیگر از زنان اسنثنایی کارنامه نولان. اگر بخواهیم روراست باشیم شخصیت های زن فیلم های نولان، به جز یکی از آن ها که به آن اشاره شد و یکی دیگر که به آن اشاره خواهیم کرد، فقط کسانی هستند که آفریده شده اند تا با حرف زدن، به مخاطب اطلاعات منتقل نمایند؛ هیلاری سوانک در بی خوابی، الیوت پیج در تلقین، یا قهرمان را به وجد بیاورند؛ کتی هولمز و مگی جیلنهال در بتمن ها.

نقش آفرینی ربکا هال در پرستیژ اما در هیچ کدام این گروه ها جا نمی گیرد. نقش آفرینی او، اگر میان ستاره ای را کنار بگذاریم، یکی از احساسی ترین، تیزترین و تأثیرگذارترین نقش آفرینی های کارنامه نولان است. هال در آن موقع تنها 24 سال داشت و پیش از آن تنها در یک فیلم دیگر نقش آفرینی نموده بود. هال آرام است و عاشق و ناگهان وقتی دیگر نمی تواند خیانت و دیوانگی بوردون را تحمل کند، پرسروصدا است و خشمگین.

فروپاشی احساسی هال که او را به خودکشی می کشاند، قدرتمندترین و شوکه نماینده ترین اتفاق فیلمی است که سرشار است از اتفاقات خیره نماینده و شوکه نماینده. این شخصیت به گونه ای به مخاطب نزدیک می گردد که هیچ کدام از شخصیت های زن آسیب دیده به وسیله قهرمان های مرد فیلم های نولان چنین ننموده اند.

9. هیو جکمن در پرستیژ

• محصول: 2006
• سایر بازیگران: کریستین بیل، ربکا هال
• امتیاز راتن تومیتوز: 76 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 66 از 100

پرستیژ نه تنها یک بلاک باستر نیست، بلکه یکی از پیچیده ترین و تاریک ترین فیلم های نولان است و هم زمان یکی از نقاط عطف کارنامه جکمن برای تبدیل شدن او به نقش های اصلی. ستاره مردان ایکس (X-Men) نقش شعبده باز آمریکایی را بازی می کند که بعد از مرگ تصادفی همسرش روی صحنه، رقابتی خطرناک و تلخ با همکار و دوست سابق خود آلفرد بوردون را شروع نموده است و آن را ادامه می دهد.

نولان در انتخابی هوشمندانه از جکمن و تجربه نقش آفرینی های موزیکال او استفاده می کند تا مخاطب با تماشا آنجییر، بلافاصله دریابد که او اجرا نماینده بهتری است، حتی اگر شعبده باز بهتری نباشد. او در نگاه اول دوست داشتنی تر است و راحت تر از دیگری می توان با او همذات پنداری کرد، اما درخشش حقیقی نقش آفرینی جکمن هنگامی است که او این شخصیت را نبدیل به یک شرور حقیقی می کند؛ شخصیتی وسواسی، مرزی و قاتل که از انجام هیچ کاری در راستا انتقام و پیروزیت ترسی ندارد.

رازگشایی نهایی درباره حقه آنجییر، یکی از شوکه نماینده ترین خاتمه بندی های سینمای مدرن است. برای بازیگری که به طور غریزی دوست داشتنی است، شجاعت زیادی می طلبد که خودش را در نقش شخصیتی تلخ و منفور محک بزند، اما به نظر می آید جکمن نقش را خیلی زود درک نموده است و توانسته آن را به برترین شکل ممکن ایفا نماید.

8. جسیکا چستین در میان ستاره ای (Interstellar)

• محصول: 2014
• سایر بازیگران: متیو مک کانهی، ان هتوی
• امتیاز راتن تومیتوز: 72 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 74 از 100

مورفی یکی از ماندگارترین دخترهای تاریخ سینما است. دختری که از پدرش می خواهد که رهایش نکند، پدر در پی ماموریتی عظیمتر مجبور به رفتن می گردد، اما این خود مورفی است که جهان را نجات می دهد. جسیکا چستین شاید در میان ستاره ای برترین بازی کارنامه خود را ارائه ندهد، اما بی شک یکی از برترین زنان کارنامه هنری نولان را می سازد.

چستین تنها نمادی است که کوپر را به زمین متصل نگه می دارد و مورفی تنها فرد خانواده است که دست از یافتن پدر برنمی دارد. چستین در نقش مورفی زنی قدرتمند است و با اراده که از لحاظ احساسی آسیب دیده است و همیشه چشم به راه بازگشتن پدری است که سال ها پیش قول آمدن داده بود.

7. کیلین مورفی در دانکرک (Dunkirk )

• محصول: 2017
• سایر بازیگران: تام هاردی، هری استایلز
• امتیاز راتن تومیتوز: 92 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 94 از 100

در فیلمی که سمفونی تصاویر است، هنرنمایی جلوه های ویژه بصری و میدانی است و نولان در آن به اوج هنرنمایی بصری کارنامه هنری خود می رسد و فیلمنامه، شخصیت پردازی و بازیگری در درجات بعدی اهمیت قرار دارند و از نقاط ضعف فیلم محسوب می شوند، تمام بار هنرنمایی فیلم بردوش کیلین مورفی است.

مورفی که طی چندسال اخیر با درخشش در سریال پیکی بلایندرز با نام توماس شلبی هم شناخته می گردد، در دانکرک یکی از احساسی ترین و تأثیرگذارترین نقش آفرینی های خود را ارائه می دهد و تمام بار همراه کردن مخاطب با شخصیت ها را به دوش می کشد. مورفی در دانکرک مردی جنگ زده است که تمام ما با آن که هیچ چیز از گذشته اش نمی دانیم، دلمان برایش می تپد و هم دل می خواهیم که او سالم به خانه برسد.

6. کریستین بیل در بتمن شروع می کند (Batman Begins)

• محصول: 2005
• سایر بازیگران: مایکل کین، لیام نیسون
• امتیاز راتن تومیتوز: 84 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 70 از 100

وقتی که نولان تصمیم گرفت وظیفه کارگردانی فیلم بتمن تازه سینما را برعهده بگیرد با ده ها جوان هالیوودی دیدار کرد و آن ها را برای نقش، آزمایش کرد؛ جیک جیلنهال، جاشوا جکسون، ایون بیلی، هنری کویل، هیو دنسی، کیلیان مورفی و هیث لجر. درنهایت اما این کریستین بیل سی ساله، ستاره روانی امریکایی (American Psycho )، لورل کنیون (Laurel Canyon) و ماشین چی (The Machinist)، بود که توانست نقش را به دست آورد و هیچ کس نمی تواند بگوید بیل از پس نقش برنیامد.

بیل به خوبی با ایده نولان مبنی بر یک بتمن واقعگرا مطابق شده بود. او در هر سه فیلم نقش آفرینی های قدرتمندی از خودش به نمایش می گذارد، اگرچه در قسمت دوم کمی با نقش آفرینی لجر به کناره ها رانده می گردد، اما در واقع این نخستین فیلم از سه گانه بتمن است که بیل را در اوج خود به نمایش می گذارد و پیچیده ترین احساس های یک مرد را به تصویر می کشد؛ از سقوط کامل تا صعود.

آن چه نولان انتظار داشت، این بود که فیلمی بسازد درباره خود بتمن، برخلاف فیلم های قبلی این شخصیت که بر شخصیت های منفی و واقعه ای که رقم زده اند، تمرکز داشتند. بیل قلب سه گانه بتمن است. او متعهد است و جدی و از نطر فیزیکی همیشه قدرتمندی بتمن را متبادر می کند، اما هیچ کدام این ها باعث نمی گردد که شخصیت او بی مزه و خشک باشد. آن چه نقش آفرینی بیل را درخشان می کند، تمرکز و تسلط او بر جدا ساختن جنبه های مختلف شخصیت است؛ او از طرفی بروس وین افسرده و تنهایی است که هیچ کس را ندارد، از طرفی بروس وین پولداری است که در چشم مردم جامعه فردی است مرفه و بی درد که برای هیچ کس جز خودش اهمیت قائل نیست و از طرفی دیگر بتمنی است که سعی می کند به سمت سیاه خود سقوط نکند و خوی حیوانی و وحشی خود را زندانی نگه دارد. بیل بتمنی را آفرید که حالا هرکسی که بخواهد در ادامه راستا سینما پا جای پای او بگذارد، وحشت زده خواهد شد.

5. رابین ویلیامز در بی خوابی (Insomnia)

• محصول: 2002
• سایر بازیگران: آل پاچینو، هیلاری سوانک
• امتیاز راتن تومیتوز: 92 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 78 از 100

یکی از ویزگی های نولان، انتخاب بازیگران در نقش های ریسک پذیر است که تا به امروز در بیش تر مواقع با پیروزیت همراه بوده است؛ هیث لجر در نقش جوکر و ان هتوی در نقش سلنا کایل را به خاطر بیاورید. اگرچه نولان انتخاب های زیادی از این دست داشته است، اما متفاوت ترین و پرریسک ترین آن ها انتخاب بازیگر معروف و مطرح کمدی در نقش یک قاتل بوده است.

اگرچه نولان نخستین کسی نبوده است که می خواسته از ویلیامز در نقش های تاریک استفاده کند و اولین کسی نبوده است که چنین نموده است. فیلم های عکس یک ساعته (One Hour Photo) و مرگ بر اسموچی (Death to Smoochy) پیش از بی خوابی فیلمبرداری شده بودند و پس از آن اکران شدند، اما نقش آفرینی ویلیامز در نقش نویسنده جنایی و قاتل، والتر فینچ، را می توان اوج شکوه بازیگری ویلیامز در زمینه نقش های تاریک دانست.

تیک ها و عادت های کمدی ویلیامز به وحشت آورتر شدن شخصیت فینچ یاری نموده است و ویلیامز با توجه به معصومیت غریزی خود در صحنه هایی که فینچ قتل خود را توجیه می کند، بی نظیر عمل می کند؛ جایی که او با تمام وجود و صادقانه می خواهد ما باور کنیم که به قتل می رساند، چون بیش از حد عاشق است و به وسیله جهان و مردم آن درک نمی گردد.

4. گای پیرس در یادگاری (Memento)

• محصول: 2000
• سایر بازیگران: کری-ان ماس، جو پانتولیانو
• امتیاز راتن تومیتوز: 93 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 80 از 100

بی شک به سادگی می توانیم دریابیم که بازی های بازیگران در تعقیب، نخستین فیلم نولان، با خوب فاصله دارد و البته باتوجه به این که نولان آن فیلم را با همکاری دوستان خود ساخته بود، این نکته چیز دور از انتظاری نیست. پس از آن، نخستین نقش آفرینی واقعا تأثیرگذار در کارنامه هنری نولان، نقش آفرینی پیرس در یادگاری است. اگرچه تمام بازیگران حاضر در یادگاری خیره نماینده و خوب اند اما فیلم متعلق به پیرس است و او آن را به دوش می کشد.

با اینکه پیش از پیرس، برد پیت، توماس جین و آرون اکهارت هم برای نقش در نظر گرفته شده بودند، اما درنهایت این پیرس بود که نقش مردی بدون خاطره را در نخستین نقطه عطف کارنامه هنری نولان ایفا کرد و او به قدری در آن خوب است که شاید بتوان گفت بدون حضور او فیلم تا این حد اثرگذار نمی شد. شخصیت لئونارد ترکیبی است از یقین محض و سردرگمی کامل و پیرس هردو جنبه شخصیت را با قدرت و آسیب پذیری و حتی اندکی شوخ طبعی تلخ همراه می کند.

3. متیو مک کانهی در میان ستاره ای

• محصول: 2014
• سایر بازیگران: جسیکا چستین، ان هتوی
• امتیاز راتن تومیتوز: 72 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 74 از 100

مک کانهی تنها کسی بود که می توانست نقش مورفی را به این خوبی ایفا نماید و هیچ شکی در آن نیست. مک کانهی تنها کسی است که تا این میزان مجذوب نمایندهیت، آسیب پذیری، قدرت و هوشمندی را با هم دارد. او هروقت بخواهد دورن گرا است و هروقت بخواهد برون گرا. مک کانهی، با تمرکز بالا بر شخصیت خود، خیلی زود، در مدت زمان اندک ابتدایی فیلم، پیروز می گردد رابطه مستحکم کوپر با مورف را به مخاطب بقبولاند؛ رابطه ای که اصلی ترین جریان احساسی فیلم را پیش می برد.

مک کانهی با هنرمندی تمام در میان ستاره ای چندین صحنه ماندگار را رقم می زند و چندین صحنه را تنها در پی نقش آفرینی درخشان خودش ماندگار می کند؛ برای مثال همه شما اگر میان ستاره ای را دیده باشید، صحنه ای که پیغام های تصویری از خانواده پس از چند سال به او می رسند و صحنه خداحافظی او با مورف، پیش از رفتن، را به خاطر دارید.

2. آل پاچینو در بی خوابی

• محصول: 2002
• سایر بازیگران: رابین ویلیامز، هیلاری سوانک
• امتیاز راتن تومیتوز: 92 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 78 از 100

حال که صحبت از نقش آفرینی های خوب شده است، نمی گردد آل پاچینو را کنار گذاشت. آل پاچینو در دهه نود میلادی و دهه های پیش از آن، نقش آفرینی های درخشانی داشته است و بی شک یکی از برترین بازیگران تاریخ سینما است، اما طی دو دهه اخیر بی خوابی برترین نقش آفرینی کارنامه او است. پاچینو در بی خوابی، حاصل سال ها تجربه است. درگیری های فکری گناه آلود و مبهم شدن مرز بین عمد و سهو را پاچینو در بی خوابی به برترین شکل ممکن، متبلور می کند.

او از گذشته ای پر از درگیری می آید و به آینده ای پر از درگیری خواهد رفت و حالا در این شهر که خوابیدن را از او گرفته است، پاچینو مانده است و مرور راستای که او را به اینجا کشانده است؛ پاچینو مانده است و گناه هایش. بی خوابی، غیرنولانی ترین فیلم نولان است که نام او هم در بین نویسندگان آن دیده نمی گردد و از همین روی داستان آن برای مخاطبان آشناتر است؛ داستان مردی که در پی یک قاتل است.

نولان و پاچینو اما این شخصیت را با درگیری های درونی و بیرونی بمباران نموده اند و او در یک تارعنکبوت گیرافتاده است. پاچینو از آن روز به بعد با نولان کار ننموده است، اما سودربرگ، یکی از تهیه نمایندگان فیلم، به تازگی در نیویورک تایمز فاش نموده است که در یکی از دیدارهایش از صحنه فیلم برداری، پاچینو به او گفته است: خیلی زود زمانی خواهد رسید که به این که بگویم در یکی از فیلم های کریستوفر نولان بوده ام، افتخار کنم.

1. هیث لجر در شوالیه تاریکی

• محصول: 2008
• سایر بازیگران: کریستین بیل، گری اولدمن
• امتیاز راتن تومیتوز: 94 از 100
• امتیاز متاکریتیک: 84 از 100

همان طور که پیش تر گفتیم، حتی با وجود پیروزیت نولان در ساخت نخستین فیلم بتمن، مردم از انتخاب هیث لجر به اسم جوکر راضی نبودند؛ کسی که با نامزدی اسکار خود برای فیلم کوهستان بروکبک (Brokeback Mountain) شناخته می شد. هرچه باشد پیش از او جک نیکلسون جوکر بوده است و او جوکر را تبدیل به یکی از برترین نقش های منفی تاریخ سینمای ابرقهرمانی نموده بود. درنهایت اما همین ناشناخته بودن و همخوان نبودن نقش بود که کلید پیروزیت جوکر شوالیه تاریکی بود.

هر تیک، حرکت و دیالوگ خوانی غیرقابل پیش بینی است و همین است که این شخصیت را تبدیل به یکی از نیروهای طبیعت می کند که خراب نمایندگی و خطر فراوانی را با خود می آورد. لجر درک نموده بود که جوکر نباید برای هیچ کسی جز خودش بامزه باشد و حس خاص شوخ طبعی عصبی نماینده او یکی از آن چیزهایی است که جوکر لجر را از سایر جوکرهای تاریخ سینما جدا می کند. با وجود کوشش های رسانه ها برای مرتبط کردن فوت لجر با متعهد شدن او به این شخصیت، او طی نشست خبری فیلم من آن جا نیستم (Im Not There) درباره جوکر به یک مصاحبه نماینده گفته بود: بدون رقیب، بیشترین لذتی که هنگام بازی کردن یک شخصیت داشتم. و این لذت بردن او در شخصیت هم دیده می گردد.

منبع: indiewire